Croissants, Poedels, Bouillabaise

Deur Catrien de Bruin©

Oktober 2001

Cote d' Azur :

Ons het tyddeel aangevra vir Provence of Toskana vir Oktober, maar nie gekry nie.    November is 'n risiko en toe ons die Cote d' Azur vir middel week in Okt. kry, dadelik besluit dan val ons in.    Tien jaar gelede was ons 25 jaar getroud en toe was ons ook met tyddeel by Roquebrune - Cap Martin in die Le Golfe Bleu.   Dit was gedurende September.   Nouja, as dit dan is waarheen ons tien jaar later weer moet gaan, laat ons gaan kyk deur 'n nuwe bril.

Uiterlik is alles by Le Golfe Bleu nog dieselle.   Destyds het dit ons geweldig beïndruk om met ons motor in 'n hysbak te ry en die hysbak neem jou na die ondergrondse staanplek vir jou motor.   Dit werk na 10 jaar nog so.

'n Nuwe luukse is dat 'n jong paartjie 'n restourant bo by die kasteel het en 'n gratis diens bied om kliënte te kom haal en terug te bring.   Ons vra uit na die spyskaart en die word dadelik vir ons geflits.    Na die hele dag op pad laat al hierdie geregte in hoogs Frans ons monde kwyl.   Wat ookal.... dit kan net 'n fees wees en 'n luukse as iemand ons wil taxi ry.   Dit was  toe ook "trois bon", soveel so dat ons die vriendelike paartjie weer ondersteun het.   Sy is Italiaans en hy Frans.

Die woonstel kan 8 slaap. Nou nie met spasie soos aan ons bekend is nie, inteendeel dit sal maar knor...... veral met net een badkamer !!! Die skottelgoedmasjien is 'n luukse, alhoewel met ons piekniek styl daar nie veel skottelgoed is nie..... baie glase !! Ons is op die 3de vloer met 'n pragtige uitsig op die Middellandse see en die wolkekrabbers van Monte Carlo en die ou stad van Monaco op regterkant en die ander kant toring die kasteel uit die 10de eeu wat vir baie eeue aan die Grimaldis behoort het.

Seiljagte..... groot en klein..... lê en wieg op die groot dam.  As die donker toeslaan lyk dit soos 'n sprokie op water met al die liggies.   Philip wou die verkyker saamneem. Ek dink toe dis onnodig, want ons gaan mos nie bos toe nie.  Nie in my verwysingsraamwerk om bote met 'n verkyker te kyk nie.  Dit voel soos afloer.

Ons word uit ons sokkies geseën met helder sonskyn weer teen alle verwagting en weervoorspellings in.   Lekker om sandale en kortbroeke te dra en die son op jou wange te voel.   So was dit die hele week...... dankie liewe VADER !!!!

Daar is baie wandelpaaie en het ons hulle bewandel......... heuwel op en heuwel af........ smal trappe, breë trappe.    Dankie tog vir die "blok botter" in die croissants...... olie die knieskywe.

Die klippiestrande is yl gesaai met mense (buite seisoen), ons kan kies waar ons wil staan-trippel oppie klippe.    Was daar klipdraers wat hierdie spoelklippe opgedra het na die Middeleeuse dorpies en al die paadjies handgepak het ?    Dis nie net eeue voor my tyd nie, maar ook by my verwysings raamwerk verby.  

Nou is ons bevoorreg om net in hierdie groot dam, genaamd die Middellandse see te swem, te hang in die helder emerald groen deurskynende water met die vissies rondom jou wat so wil-wil proe as jy te lank stil hang.    Op 16 jaar moet hierdie rustige see erg vervelig wees, maar draai die 16 om....... salig !!!!!!

My Annie vriendin wil altyd weet wat eet ons;   hier kom dit:    Ons doen Menton (op die grens van Frankryk en Italië) se ou stad en hier beleef ons 'n paar gastronomiese hoogtepunte;   paella soos die Franse dit doen (sonder hoender en olywe) net seekos op geurige geel rys.

Die bouillabaise het ons voete onder ons uit geslaan...... dit was asof in 'n film.   Die kelner bring vyf verskillende heel visse met geel gekookte aartappels wat hy vinnig by ons verbyflits op 'n Esra Bosch grootte bak (vlekvrye staal ).   Ek besef ek moet vinnig wees as ek hier iets op film wil vaslê,  en net voor die eerste vis se kop waai, stop ek hierdie vertoning en maak my prentjies.  Die kelner is meelewend en staan terug en wuif met groot handgebaar oor sy vangs.   Ek dag ons deel met ten minste 6 mense.

Al hierdie visse is net vir ons 2 !!!   Hy ontgraat die visse knaphandig, skep in die twee diepborde en op ons tafel wag die reuse pot sop met twee aromatiese sousies wat op roosterbroodjies geskep en in die sop geweek word.   My man jubel, hy sê sy Oupa het ook die brood so in die sop geweek!!!!!!!

Later lees ek hierdie Provencaalse spreuk :  "A fish lives in water and dies in olive oil"

Hierdie sal ek nie vergeet nie, en alhoewel ek weet dat my bouillabaise nooit so sal smaak nie, is ek gemotiveerd om dit weer te maak.

Later die week ontdek ons die kusdorpie Beaulieu-sur-Mer.  Lg. praat met my.....baie palms en stok-ou olyfbome langs die sypaadjies.  Soos jakaranda bloeisels op die grond gestrooi, lê swart olyfies hier onder ons voete.  "Wat sonde!", hoor ek my Nederlandse vriendin, Jackie se stem. 

Dis toe hier by B-sur-Mer wat ons teen 12h00 saam met die Franse inval met elkeen 'n reuse bak swart mossels in 'n tipe wit melk wyn sous met pommes frites.

Die mossel doppe spat rond, maar hier word gekuier....wat sê hulle tog alles ?   Die gesels gaan soms oor die koppe na die man in die hoek.

Ons kuier lekker saam in Afrikaans, soveel so dat 'n jongman opstaan en kom groet in Afrikaans.  Hy kom van Jhb. en werk op 'n boot wat in die hawe lê vir 'n paar dae. Hy is al twee jaar besig met die beroep en sy ideaal is om kaptein te word met sy eie boot.

Vir die res leef ons uit die Inter-marche......verskillende soorte slaaiblare, tamaties en natuurlik wortels !!   Roquefort kaas, die regte een, dis 'n "meneer". Pate....Foie gras.   So fyn en geurig.  Baguette....ons ontdek die "parisien".  Lyk na die baguette, maar is vir ons lekkerder. Brood, water & "ambience", is ook dikwels op ons spyskaart.  Eksoties.

" Die Franse Madame", wat die koppe laat draai".   Sy is my ouderdom (al wat ooreenstem).   Sy is lank en slank.   Sy dra 'n bloedrooi  rok tot op die enkels.  Sy het lang pikswart (geverfde?) hare.  Sy loop met grasie op swart stewels en aan haar hand is die swart poedel aan 'n goue ketting en halsband.  Ek wou nog inzoom, maar sy stap met 'n missie.   As jy nie 'n poedel aan die hand het nie, is jy 'n toeris.

Middeleeuse dorpies is versorg en word bewoon.   La Turbie met die Alpe trofee wat oor die omgewing uittroon is 'n treffer.   Lg. is in die 6de eeu VC. opgerig.  Ter herinnering van Augustus se oorwinnings en vrede wat hierna vir drie eeue geheers het.

Vanaf die oorblyfsels van die monument het jy 'n manjifieke uitsig vanaf die Italiaanse grens, Cap Martin, Monaco, Eze en Cap Ferrat.    Eze is pragtig, maar het baie toeristies geword van 10 jaar gelede af.

Hier is soveel ou kultuur, geskiedenis en museums dat jy in 'n jaar nie by alles sal kom nie.   Wat ons nou beleef het, was maar bolangs.

Ons pak die terugtog aan rigting Grasse en ry die Napoleon roete.   Die wolke hang laag en 'n aggressiewe bui reën sak uit dat dit wit sit, maar klaar vinnig op.

Dis bergwêreld en ja dit kon Meiringskloof wees.  Maar toe ruk Meiringskloof heeltemal hand uit en ons het te doen met die "Canyon du Verdon".  Dis wild en dramaties met die Verdon rivier turqoise groen onder in die geut, met oorweldigende rotsmure weerskante.   Die eikebome het hul herfsbaadjies aan....."God's own painting". Ons voel soos twee spikkeltjies in hierdie massiewe skepping van ons Vader waar geen mense hand kan kom nie.  PRAGTIG.

Via Haute Provence stoot ons aan en druk deur na Cruis, waar ons oornag by Foulara.   Hier word ons deur Richard soos ou vriende ontvang, toe hy uitkom en ons handgee met die bagasie.   Hulle het 'n vol huis vanaand en Odille is besig om te kook.   Natuurlik het sy ons weer met haar spesiale aanslag vir Franse cuisine, heerlik laat eet. Ons kuier lekker met 2 Amerikaners van Oregon.   Die res is Franse.

Die laaste dag oor die Passo Piccolo St. Bernard, via Aosta vallei na Lugano en Campione.

Ons het weereens soveel beleef wat ons verryk het en waardeer alles, want niks is uit onsself nie, maar aan ons geskenk deur ons Almagtige Vader.

Trois Joly!

Liefde en groetnis van huis tot huis.