Lank, lank gelede!

Deur Catrien de Bruin©

Junie 2001

Opgedra aan Philip Jnr. & Carl Pieter de Bruin.

Eendag, lank, lank gelede in die jaar 1886 het 'n Koning en 'n Koningin vir hulle 'n baie mooi kasteel in Bretagne, Frankryk gebou. Die kasteel noem hulle "Chateau de Tredion".  Dis gebou op 'n landgoed van 20 hektaar.   Dit was in 'n tyd van prag en praal !!

Hulle het op spierwit perde gery, terwyl hul lakeie 'n reuse groot sambreel oor hul gehou het om die son te keer.  Almal  het  net altyd koninklike klere in koninklike

kleure, nl. purper en skarlakenrooi gedra.   Die langbeen,  dun honde was ook almal spierwit.

In die tuine het takbokke gewei, hasies het oral rond gewip en eekhorinkies het die reuse akkerbome hul speelpark gemaak.

Op die waterstroom wat rondom die kasteel vloei, swem swane en eende rond. Die Koning en Koningin en hulle kinders en hulle kinders en nog hulle se kinders het lank en gelukkig hier gewoon...... EN  TOE...... nie so lank gelede nie, in die jaar 2001 kom twee mense van Afrika verby gery met 'n swart VW Golfie.  Hulle name is Philip en Catrien de Bruin.   Ja, julle Oupa en Ouma!

Hulle hou baie van die kasteel en besluit om vir 6 nagte te voel hoe dit is om 'n Koning en Koningin te wees. Die Franse wat nou in die kasteel bly was baie vriendelik en goed vir hulle, maar hulle moes duuuuur betaal om hier te bly. 'n Pragtige jong meisie met wit hemp en swart rompie ontvang hulle by die ingang en gaan wys waar hulle vir die 6 dae kan bly. Hulle moet baie trappe klim.  Dis 'n  baie breë stokou houttrap....... kraak.. kraak... kraak.... tot  hoog bo in die toring.

Hier wag 'n luukse sitkamertjie met 2 sagte stoele,  'n ronde tafeltjie met 2 stoeltjies,  'n instap kombuisie met net genoeg eetgerei vir Oupa en Ouma.

Dit voel asof hulle in 'n boomhuis woon, want die eeue oue akkerbome loer by die vensters in en die voëltjies twiet... twiet... twiet.... om te sê: "WELKOM"

Ouma kyk rond en wonder waar sal hulle vanaand slaap ?   Oupa het dit uitgesnuffel.   In die gangetjie is 'n klein deurtjie, amper soos vir dwergies.  Hy stoot die deurtjie oop.  'n Baie klein, smal trappie gaan nog hoër.   Oupa moet buk en dwars draai om hier in te pas.   Hy klim versigtig,  Ouma agterna !! En wat wag hier vir hulle?   'n Matras oppie vloer met 'n enorme groot duvette en 'n Franse rol vir die nek.   Alles in spierwit !!   DIS  AL !!   'n Venster, ja 'n  piepklein venstertjie waar Oupa se voete lê.   Ouma sê:  Hoe luuks is dit nie,  want hulle ken van kamp in 'n klein tentjie, waarin jy nie regop kan staan nie.

Oupa en Ouma voel soos die Koning en Koningin van die "Chateau de Tredion" in die jaar 2001.

Oupa verander toe in 'n gapende verskoning van 'n historikus. In die tyd van Stonehenge, sowat 4000 tot 2000 jaar voor Christus het daar in hierdie gebied, Carnac, mense gewoon wat reuse moes wees. Niemand weet regtig wat die storie is nie want dit het gebeur voor stories opgeskryf is. Maar hierdie mense het massiewe graniet blokke in patrone oor kilometers van die landskap geplant en op hierdie graniet blokke, wat bekend staan as menhirs, patrone uitgekap. Tien gewone sterk mans kan nie so 'n menhir optel nie.

Meer nog (vandag se mense meen dit was begraafplase en noem dit dolmens) hierdie mense het massiewe stukke graniet geplaas op kleiner menhirs sodat dit amper die vorm het van 'n klein katedraal. Ouma het een afgeneem waar daar net vir sowat twintig mense vatplek is, en twintig van vandag se sterkste mense sal dit sowaar nie optel nie!

Dit kan natuurlik ook wees dat God hier bietjie gespeel het uit frustrasie omdat Sy volk op daardie stadium tekens begin toon het in die Sinai woestyn van die ontrouheid van die mens. Eendag sal ons weet!

Eeue later het mense van Cornwall, uit die Britse eiland, hulle hier kom vestig. Die gebied staan vandag nog bekend as Cornounaille en die naam is Bretagne, of Brittany, terwyl die Franse na Groot Brittanje verwys as Gran Bretagne!