Een dag was 'n Liefdeslied

Deur Evette Lombard©

Mei 1999

Enige iemand vir wie dit klink asof ons niks anders doen as shop nie, luister hierna:

Sondag oggend na huiskerk sit die liedjie “Verlustig jou in Hom”, in my kop vas.  Ek weet sommer dat ʼn dag wat so begin, ‘n goeie dag sal wees.  Pa vat ons vir ‘n Sondag uitstappie op teen Monte Generosso.  Die idee is om by al die klein prentjie dorpies wat Ma ‘sleepy towns’ noem, te gaan rondloop en ons te verkyk aan als.  Terwyl ons Bissone binnery, speel die kerkklokke hulle tienuur melodie.  Ons tref die eerste dorpie, Castel San Pietro in die middel van die oggend Mas.  Staan op die trappies buitekant, voor die enorme houtdeure.  Van binnekant kom ʼn soete lied.  Stem van ʼn man, maar soos die van ʼn seuntjie.  Die stem was onskuldig en eerbiedig.  Die stem het ook outoriteit gehad, die stem van ʼn leier want hy sing voor en dan volg die gemeente met die refrein.  Halleluja, halleluja, …sing, sing… Senore Grande is al wat ek kon uitmaak.  Daar in die middel van nêrens trek ʼn loflied op aan dieselfde God wat ek ook ken.  Soos ʼn pyl uit ʼn boog.  Ek dink die engele se tone het omgekrul van lekkerkry!

Die volgende slapende skoonheid is Casima.  Ons dwaal in ʼn binneplein in en daar vanuit die boonste vensters, kom viool musiek.  Die mooiste, mooiste musiek.  Musiek wat so suiwer klink soos wat die lug skoon is.  Dit sit natuurlik ons verbeelding op hol en ons wonder of dit ʼn musikant is wat speel dat die berge antwoord gee en of dit ʼn student is wat saam met ʼn opname oefen en of dit maar net ʼn musiek liefhebber is wat in die oggendson sit en musiek luister.  Is die musiek liefhebber oud of jonk, man of vrou, hoe lyk sy huis, is hy alleen, is hy gelukkig.  Is hy so gelukkig soos wat hy ons nou gemaak het?

Al op en op met die pas, deur die ongelooflike groen bos en ontsettende hoë berge kom ons by Muggio.  Daar is ons net betyds in die spoelklippie straatjies om ʼn familie te hoor dankie sê vir hulle middagete.  Eers sing hulle saam, dan die pa alleen en dan val die mamma in.  Daardie ete was beslis geseën.

Soos ons tussen die huisies deurloop is daar doodse stilte behalwe vir 3 klanke.  Messe en vurke op porselein borde, motors wat verlangs toet soos hulle om die haarnaald draaie ry en die klokke van die beeste op die weivelde.  Ek wonder of die woord pastoraal die regte een is.  Asof daar ʼn Herder is wat besig is om ʼn  simfonie te skryf.  Alles vir Homself, vir Sy glorie sit Hy ook op ʼn Sondag oggend en luister na musiek!   Wat ʼn seën om my “Suid Afrikaanse” God, in Switserland te ervaar!