Venesië deur my kameralens

Deur Catrien de Bruin©

April 2006

Hoe gebeur dit?   Ons is veertig jaar getroud en wil graag iets spesiaals doen.   Nadese weet ons dat om te reis vir beide van ons werk.     Ons het baie opsies oorweeg,  maar niks wil in plek val nie.

Wat van ʼn fotografiese werkswinkel?    Bruidegom hou van die idee en  navorsing op die Internet begin.    In  Campione omgewing is drie moontlikhede.......die mere distrikte van Italië,  Toskane  of  Venesië - koningin van die Adriatiese see het eindelose moontlikhede......  gekleurde water,  paleise, torings, duiwe soos in baie, kanale, brûe, bote, gondolas, glas, kos en wat nog meer.     Hier kom ons!

“School of seeing Veniceworkshop” deur Mario Mazziol, gebore en getoë in Venesië, trek ons aandag.     Mario reageer onmiddellik op ons navrae en is beskikbaar in die tyd wat ons pas.

Vroegoggend terwyl die Milanese nog slaap gly ons by Milaan verby op pad na Venesië.  Die “bruid” blom, want  “Parco Sigurta Giardino,”  waarvan sy lankal gelees het, lê juis op hierdie pad en word nou ʼn werklikheid.

Parco Sigurta is een van die wêreld se vyf grootstes, aangelê in 1617.    Jy kan op die treintjie spring en die 560,000 vierkante meter in 2 ure doen vir die prys van ʼn cappucino.    As jy ʼn reismier is, kies jy die cappucino en stap die park in jou eie tyd.  Dis lente en alles wat kan blom doen dit met oorgawe.    Die informele tulpevelde onder eeu oue eike bome is vir my die mooiste.     Die grasperke lyk soos golfbane.  Meer en meer mense kom aan, piekniekmandjies op geblomde lappe word oral oor oopgegooi,  oud en jonk kuier saam.  Twee van  ten minste tien reëls vir die park sê geen balle of swemklere nie!!  Parco Sigurta is ʼn uitstappie werd,  ons neem mooi prentjies en herinneringe saam.

Die autostrada na Venesië eindig in die Piazzale Roma.   Hier los ons vir swart karretjie in seker die grootste parkeerhuis in Italië.    In ʼn stad sonder paaie is ʼn motor van geen waarde nie.    Dis ʼn onaantreklike gebied en sekerlik nie die beste manier om Venesië te benader nie.

Daar is nooit ʼn keer soos die eerste keer nie.   Twee en dertig jaar gelede met Jacques 5 en Evette 3 jaar het ons in Venesië met die trein aangekom.   Hierdie indrukke van ʼn stad op water sal ons nooit vergeet nie.    

Om met jou sleeptassie tussen al die ander toeriste met bagasie op die vaporetto (waterbus) te kom is ʼn uitdaging.    Die wiegende wagkamer op water is oorvol en jy moet jou staan en balans so uitwerk dat jy nie agter bly nie.

Ons is gelukkig om ʼn staanplek met mooi uitsig op die Grand Canal te kry.    Ligte wind beweeg die kanaal en skielik is dit ʼn warboel van bote, gondolas met gondeliers in hul blou of rooi streep hemde,  gestreepte vasmeer pale,  paleise, kerke, geboue, brûe.    Asof alles en almal presies weet hoe om water te hanteer.  Die aanskoulike Rialto brug is ons afspring plek en dan deur die nou stegies na die Hotel Serenissima.    Ons is geseënd met die kleine hotel,  tussen die San Markus plein en die Rialtobrug.     Keurig en skoon met eie badkamer.   Bestuur deur die familie Dal Borgo sedert 1960.      Die oumatjie wat ontbyt bedien is so vriendelik en vlytig.

Die Venesiese Republiek het vir meer as ʼn duisend jaar bestaan. Dit was ʼn soort van ʼn demokrasie waar geen enkele persoon toegelaat is om te veel mag te hê nie. Dit het die bynaam verwerf van La Serenissima – The Most Serene Republic. Baie besighede gebruik die naam.

Klokslag 9h00 soos ooreengekom die oggend ontmoet ons Mario Mazziol in die voorportaal van die hotel.    Ek het onmiddellik geweet ek sal drie dae saam met hierdie fotograaf kan stap.   As jy wonder hoe dit gebeur, moet jy weet dis ʼn  “wonderwerk!” Mario is ʼn afgetrede chemiese ingenieur wat oor die wêreld gewerk het, o.a. Nigerië.

Fotografie was altyd sy stokperdjie en nou is hy professionele fotograaf met eie werkswinkel.

Mario stel voor dat ons dadelik die vaporetto na Burano neem, want die lig is vandag  perfek.    Vir ons ʼn eerste keer en Philip val ook in met sy nuwe Sony video kamera.

Burano is die juweel van die Venesiese lagune.    Die huisies  ingeryg soos krale is in al die kleure van die palet.    Ek dink hier sal jy nie in terme van nommers praat nie, maar van kleure...... Maria in die borriegeel huis of Martha van die turqoise huis.  Elektriese weerkaatsing in honderde kleure in die water, is so mooi soos ʼn droom waarin jy nie wil wakker word nie.  Vroukies kwetter soos voëltjies in die stegies, besig om wasgoed uit te hang, want ook hiervoor is die lig vandag perfek.  Nuwe wêrelde gaan vir my oop......lig en skaduwee,  komposisie,  objekte,  mense..... Mario is die perfekte geduldige leermeester.

Ooglopend is hy bekend in Burano, want toe ons 4 ure later , flou , honger en dors in ʼn trattoria inval, word hy met ʼn handgroet verwelkom.  Uiteraard eet jy vis in ʼn visserdorpie.    “Fruta di mare”, vrugte van die see was lanklaas so gewaardeer.

Burano, soos Pisa, het selfs ook ʼn leunende toring.

Daardie aand toe bruid en bruidegom die bed slaan, was Philip se kommentaar:   Hierdie oefening gaan ʼn toets wees vir enige energieke stapper.    Agt ure ʼn dag, beteken 15 tot 20 km.

Dinsdag 25 April is Nasionale volksdag vir Venesië.    Dis ʼn bonus, ons het dit nie geweet nie.   Mario stoot my in die voorgestoeltes in, waarvandaan ek ʼn perfekte prentjie op die hys van die vlae,  die verhoog met  die belangrikes,  die groep in Victoriaanse drag en die optog van vloot, polisie en weermag kan kry.    Dit alles met die kleurvolle en dramatiese kerk van Markus in die agtergrond.    Sing van die volkslied in perfekte buitelug akoestiek het my hartsnare geraak en alhoewel  my voete in Venesië staan,  was my hart in Hartland.   Alles was so plegtig, stylvol sonder oordaad.   

Vandag loop Philip op die spore van H.V. Morton en Mario neem my na die Venesië wat nie vir die toeris bestaan nie.    Hieroor kan ek ʼn hoofstuk skryf.  Uiteraard ken Mario sy geboorte dorp se geskiedenis , wat ʼn perfekte kombinasie van gids en fotograaf tesame.

Waarom staan die leeu van St. Markus met sy voorpoot soms op ʼn oop boek en soms op ʼn toe boek en wat beteken die woorde in Latyn op die oop boek?  Die woorde sê:   “Vrede vir jou Markus, my Evangelis”.  Die beelde van die leeu met die oop boek was gemaak tydens vrede en met die toe boek tydens oorlog.  Danksy Mario weet ek dit nou ook.

Ons stap deur poorte,  oor kanale, trappe op oor bruggies en trappe af.   Die  smalste stegie.  Ek leer van die “secret gardens of Venice”.    Die plons geluid van die gondelier se spaan  wat sy swart skulp geluidloos oor die water laat gly, is altyd teenwoordig.    Die roep om ander gondeliers te waarsku is iets soos “Oi!”

Teen 17h00 is ons weer terug in die omgewing van ons hotel.    Daar is tyd vir ʼn stukkie  bene innie lug, stil raak,  oë toemaak en dankie sê vir VADER vir soveel belewenisse.

Met nuwe krag, doen ons die passegiata en terselfdertyd jag ons op Frommer se aanbeveling, vir ʼn tipies Venesië  trattoria waar die volk eet.     Dis nie net goedkoper nie, maar ook baie eie aan die eiland.      Vissop of  een van die verskeie variasies van  ʼn kombinasie van  vrugte van die see.    Pasta met olyfolie, knoffel, pietersielie en rooi pepers.    “Fegato alla veneziana” is mama se resep vir kalfslewer met uie en polenta.

Die derde dag skop af met die groente en vismark      Die oudste kerk in Venesië staan hier by die mark.   Die horlosie met Romeinse syfers sê dis 9 uur wat sê die horlosie werk steeds,  want dit was presies die tyd op daardie oomblik.

Julle, die groente-vrugte mark is by my verwysingsraamwerk verby.    Alles is baie-baie vars en word met soveel respek hanteer en uitgestal..... die aspersies lyk soos saamgebinde koringgerwe.    Ten minste 5 verskillende soorte tamaties,  die slaai in alle skakeringe van groen.       En dit alles op ʼn eiland!!  En toe sien ek dit.... die blou-swart druiwetrosse uit Sud-Africa !!     Kyk Mario kyk!!! Kon ek nie help om te skree nie.    Hy lag lekker en  sê sy gebruiklike “shoot!!”, nadat hy die Sud-Africa etiket mooi reggestel het, gee hy my die regte aanmoediging om te skiet; was darem baie lus vir ʼn ou korreltjie,  maar waag dit nie.

En toe die vismark...... ons staan in verademing..... soveel van verskeidenheid en geen visreuk!!     Soort by soort  uitgestal....... ek dink dadelik dis dan wat ons SKEPPER op die 5de dag gedoen het.    In Genesis 1:22 staan geskryf:  Toe het God hulle geseën:  “Wees vrugbaar, word baie en bewoon al die waters van die see”.     Hier is hulle almal voor my ;   “vrugte van die see”.  Toe ons later die middag by die mark verby loop, was alles opgeruim, nie ʼn verlore slaaiblaar of sardinkie wat agtergebly het nie.     Waaauu!!

Campione se jaarlikse seremonie van twee weke gelede om alles wat in die meer leef en van die meer leef te seën deur gebed en krans op die water te gooi, speel weer helder voor my af.  Gepaard hiermee kry almal teenwoordig ʼn bakkie gratis vissies met suurlemoen, droë chippies en ʼn klein blokkie sjokolade.

Die res van die dag word aan ʼn paar “poskaart” prentjies gewy, waarvan Mario nie ʼn voorstander is nie, maar verstaan dat ʼn toeris dit nodig het.     So kom die Grand Canal, Rialto brug en die Piazza S. Markus ook aan die beurt.

Ek geniet die massa duiwe wat deur die toeriste gevoer word en kameras wat click vir die beste prentjie.   Waarom sien jy nooit ʼn kat  wat ʼn duif in Venesië bekruip nie ?    Seker word die kleintjies geleer om ander pad te kyk!!

Op hierdie hoë noot eindig ʼn  onvergeetlike belewenis vir beide van ons.  Bedank Mario met opregte oorgawe, want hy het baie daartoe bygedra.

Bruid en bruidegom doen  die sonsondergang op ʼn vaporetto wat ons letterlik om die eiland neem.      Aanskoulik en  opwindend.  Die aand was dit groot soek vir ʼn trattoria.     Leer dat Woensdag aande vir menige kok ʼn af-aand is.

Dis die 5de dag en ons groet om terug te val in die werklikheid van baie motors en snelpaaie.     Die autostrada  was ʼn reisiesbaan,  maar  die bruidegom  is baie vaardig  en  geoefen.    Ons arriveer veilig in Campione nessie.

Al die eer aan ons VADER wat saam met ons reis.

Arrivederci,   de Bruinkies.